Pitching StoryLab.pro 2025

Wybrałem rok 1933, bo wtedy rozpoczął się okres przedwojennych napięć w Europie, w tym roku Hitler doszedł do władzy w Niemczech. Poczucie moralności i etyki zostało w społeczeństwie zachwiane. W filmie czuć atmosferę i ducha nadchodzącego rozpadu porządku świata. Przedwojenna Warszawa pokazuje zderzenie dwóch kontrastujących ze sobą światów – świata biedy, grzechu i przestępczości, z którego to pochodzi główny bohater Henryk Sikora ze światem elit i elegancji, do którego Henryk wszedł, poślubiając córkę jubilera. Warszawa 1933 to miasto, gdzie da się awansować społecznie, ale znacznie szybciej można upaść.

Film cechuje się pesymizmem i melancholią oraz chłodnym tonem. Henryk Sikora musi podejmować decyzje, których nie możemy jednoznacznie ocenić jako dobre, czy złe.  Konflikt między tym, kim był, a kim próbuje być, to klasyczny egzystencjalny motyw odpowiedzialności za własne wybory. Projekt ma powolną narrację z przerywnikami w postaci bardziej żywych sekwencji scen napadu. Styl filmu nawiązuje do klasycznych filmów noir – z silnie zarysowanymi postaciami i estetyką opartą na kontrastach. Obecne są klasyczne motywy kina noir: podwójna tożsamość, szantaż, zbieranie ekipy rabusiów i zdrada. Miasto jest bohaterem filmu – labiryntem, co idealnie współgra z obrazem bohatera uwięzionego w przeszłości i duszącego się w świecie pełnym moralnych dylematów. Film oddaje klimat niepokoju społecznego, a jednocześnie kładzie nacisk na emocjonalny dramat postaci.

Kobiety w moim filmie nie są jedynie tłem, jak to często miało miejsce w klasycznych filmach noir. Obraz kobiet w scenariuszu filmu jest złożony i wielowymiarowy – pokazuje kobiety w różnych rolach społecznych, rodzinnych i emocjonalnych. To nie są jedynie postacie wspierające mężczyzn, ale pełnoprawne bohaterki, które mają własne cele, tajemnice i konflikty wewnętrzne. Ich obecność wzmacnia dramatyzm historii, a zarazem nadaje jej emocjonalnej głębi. Na przykład Irena, choć jak mogłoby się wydawać na początku pełni role typowej dla kina noir femme fatale, w późniejszym etapie filmu staje się sojuszniczką Henryka.

To bardziej odruch niż wybór. Każdą historię widzę w tej formie. Nie wyobrażam sobie opowiadania o emocjach bez muzyki. Musical daje nieskończone możliwości wyrazu – pozwala mówić o rzeczach najtrudniejszych z pełną szczerością, a jednocześnie lekkością. Mam za sobą zrealizowany autorski musical teatralny. Wiem jak przełożyć emocje na rytm, a rytm na obraz.
W moim telefonie są setki nagranych melodii, które rodzą się w trakcie pisania. Mam też własne studio nagrań. Gdzie inni widzą scenę – ja słyszę piosenkę.

Basia od dawna siedziała w mojej głowie. Nie jest ikoną, chodzącą heroiną ani bohaterką epoki. To ktoś, kogo znam i doskonale rozumiem. Pomysł wyrósł z obserwacji, szczerych rozmów i z brutalnego przyznania przed sobą, że nie oddycham pełną piersią. Znam ludzi, którzy nie potrafią cieszyć się sylwestrem, bo mama została sama w domu. Którzy w trakcie seksu czują gdzieś z tyłu głowy obecność rodzica. Przymus lojalności, wstyd, głęboko wrośnięty cień – coś, co nie pozwala być naprawdę sobą. O tym się nie mówi. To absurdalne. Czasem boli, czasem śmieszy – ale zawsze działa jak mur. Dlatego Basia. Dlatego musical, którego nikt się nie spodziewa, a którego polski widz potrzebuje bardziej niż kolejnego spin- offu. W czasach w których dorosłość coraz częściej się opóźnia, Basia zmusza nas do postawienia sobie pytania: czy to moje życie na pewno należy do mnie?

Tak – najlepszy z możliwych. Miliony Polaków oglądają „Taniec z gwiazdami” , „The Voice”, „Twoja twarz”. TikTok zalewa fala musicalowych trendów, a bilety do Romy, Syreny czy Gdyni wyprzedają się na miesiące do przodu. Młodzież zna piosenki z Hamiltona na pamięć, choć to historyczny musical o amerykańskim ojcu założycielu, który większość z nich widziała tylko na ekranie. Żyjemy w czasach, w których musicale są hitem i stają się językiem pokolenia. Ludzie chcą muzyki, chcą emocji z beatem. A ostatni polski autorski musical, który naprawdę zaistniał w zbiorowej świadomości i który nucimy do dziś to „Metro”. Potem trzy dekady ciszy. Dlatego uważam, że to dobry moment, by zaprosić musical do polskiego kina – w formie szczerej, prostej, z lokalnym polskim pulsem i obrazem, który nie udaje Broadwayu, tylko mówi naszym głosem. To świeży impuls dla polskiej kinematografii, który może oswoić widza z musicalem filmowym i otworzyć przed nim nowe pokłady emocji, wrażeń i odczuć, które zmienią jego spojrzenie na możliwości polskiego kina.

W moim filmie pogoda, dźwięki i nastrój będą zmieniać się wraz z postępem fabuły. Będą przechodziły drogę, podążając za bohaterem i żywo reagowały na wydarzenia. Początkowa ulewa da miejsce beztroskiemu słońcu, aby potem wrócić ze zdwojoną siłą w mocnym finale. Chcę, aby nie były tylko bezdusznymi elementami narracji, ale niejako kolejnym bohaterem.

Policjant śledczy, Artur, będzie eksplorował mroczne meandry swojej psychiki. Podążając za Marceliną – morderczynią, która przypomina mu zmarłą córkę, będzie chciał otoczyć ją ochroną. Tym samym zejdzie z prawej ścieżki i nie tylko stanie się tym, z kim zawsze walczył, ale i stanie w opozycji do Sylwii – swojej partnerki śledczej, dla której jest mentorem i przede wszystkim przyjacielem.

W tym filmie nie ma czarnego charakteru. Postacie napisane są tak, aby nie tylko dało się zrozumieć ich motywy, ale przede wszystkim móc sympatyzować się z nimi. Przez to oglądając narastające konflikty, widz nie do końca będzie pewny komu ma kibicować. Chcę tym samym wymusić pytania „dlaczego?” i „jakbym ja postąpił na ich miejscu?”. Przez to historia skierowana jest do widzów, którzy oczekują intelektualnych zagadek.

To historia mężczyzny, który musi nauczyć się być ojcem nie z obowiązku, ale z wyboru.
Leon wraca do życia swojego dwunastoletniego syna Franka po latach nieobecności. Początkowo nie potrafi się z nim porozumieć, ale coś się zmienia, gdy zaczyna go traktować poważnie. Nie jak dziecko, które trzeba naprawić, ale jak osobny świat, który warto poznać.
To relacja budowana w ciszy, spojrzeniach i prostych gestach. Właśnie tam rodzi się bliskość.
W tle wybrzmiewa pytanie: co się stanie, gdy opiekun zniknie z areny rodzicielstwa?
Powrót Leona to nie tylko walka o syna, ale też zderzenie z własnym lękiem przed ojcostwem i z współczesnym obrazem męskości, który wymaga nie siły, ale wrażliwości.

„Mikrotony” to opowieść o tym, że nawet jeśli przeszłość nas kaleczyła, możemy nie powtórzyć tego dalej.
Mówi o dziedziczeniu bólu, ale też o możliwości przerwania tego łańcucha. O relacjach budowanych od nowa — nie na krzyku, tylko na obecności.
W Polsce 2,5 miliona osób samotnie wychowuje dziecko, większość to kobiety.
W moim filmie pytam: co dzieje się z ojcami? Dlaczego znikają?
To historia o tych, którzy próbują wrócić mimo że nikt już na nich nie czeka. I o tym, że czasem najtrudniejsze to być. Po prostu być.

Mikrotony to dźwięki, które nie mieszczą się w klasycznym systemie,są „pomiędzy”.
Tak samo jest z bohaterami filmu: są pomiędzy przeszłością a przyszłością, między milczeniem a rozmową, między wycofaniem a zaangażowaniem.
To film o niuansach, o tym, co niedopowiedziane. Nie opowiada głośno opowiada przez pauzy, spojrzenia, napięcia.
Mikrotony to metafora emocjonalnej wrażliwości tego, co czuje się, zanim się to nazwie.

Najsilniej z motywem wojny jako uzależnienia, jako narkotyku zetknąłem się oglądając
wywiady z żołnierzami walczącymi na froncie ukraińskim.
Jest to dość świeży i dotychczas mało poruszany w filmach motyw.
Uważam że kino historyczne ma misje i sens właśnie wtedy gdy jest jakimś komentarzem
dotyczącym współczesności a wojna jako narkotyk myślę że to założenie spełnia.

Niepodważalnie najważniejszy jest dobry research. Mam tu na myśli że jeśli robimy film o
partyzantach to nie 3 książki wspomnienia tylko 50, dalej 50 książek wspomnień z kampanii
wrześniowej ponieważ żołnierze podczas niej walczący stanowili w dużej mierze polską
partyzantkę. Znajomość mentalności ludzi danego czasu, obyczajowi tych czasów, piekła
okupacji, broni, umundurowania i wyposażenia stron polskiej niemieckiej i sowieckiej.
Bardziej szczegółowy przykład, do scen typowo wojskowych weźmy np. około 300 stronicowy
podręcznik dowódcy plutonu strzeleckiego dla oficerów rezerwy mobilizowanych w 1939
roku gdzie jest na przykład opisane wiązanie ze sobą stanowisk ogniowych, poruszanie się w
terenie gdzie nieprzyjaciel jest, w terenie gdzie go nie ma, prowadzenie uderzeń.
Podsumowując odpowiedni research ma niezwykle ogromne przełożenie jak film będzie
później wyglądał.
Uważam że widz nie musi się znać i nie musi być ekspertem, ogląda film by czegoś się
dowiedzieć, coś przeżyć a obowiązkiem twórcy filmu historycznego jest mu te wiedzę
przekazać rzetelnie.

Tym czymś co łączy najlepiej oceniane filmy wojenne jest antywojenny przekaz.
Ja u siebie antywojenność ukazuje w narkotycznym odurzeniu się wojną. Wojna jako narkotyk ściąga głównego bohatera na dno z którego otrzeźwiały odbija się ratując swoje życie.

Bo łączy horror z kinem nastoletniej przygody. Mam wrażenie że brakuje takich filmów, a
sukces takich produkcji jak Stranger Things pokazuje że taka fuzja działa również dzisiaj.
Można powiedzieć że to będzie horror familijny, bo jest i dla dorosłych którzy dorastali w
latach 90, i dla młodzieży mniej więcej w wieku moich głównych bohaterów.

Ze spoconymi dłońmi, podwyższonym tętnem i okruchami popcornu na kolanach. A tak serio
– z pokrzepiającym przekazem o potężnej, potrafiącej leczyć traumy i rany mocy przyjaźni. Z
historią o tym, jak otwarcie się na drugiego człowieka potrafi wyciągnąć nas z mroku, a
nawet – jak się okazuje – pokonać kosmiczne zło.
Taka zwykła chłopięca przyjaźń potrafiła być mocniejsza niż więzy krwi – sam mam wciąż
przyjaciół z tego okresu i o takiej właśnie relacji to będzie.

Bo lata 90 są niesamowite. Tyle się działo! Tyle kontrastów, zmian, dziadostwa
pomieszanego z szarugą poprzetykanego jaskrawymi neonowymi kolorami. Stare zderzało
się z nowym na każdym polu. Był to taki wyjątkowy okres gdy dzieciaki jeszcze bawiły się na
ulicy, mimo że już zdarzało im się gadać też przez internet. Każdy kombinował, ludzie
masowo tracili pracę, a wybrani dorabiali się pokoleniowych majątków.
Dużym bonusem jest też rzecz która może wydać się banalna, ale w horrorach jest bardzo
przydatna – lata 90 wciąż były w polsce mocno analogowe. Komórki były rzadkością. Dostęp
do informacji w internecie był wciąż utrudniony – to wszystko robi dobrze budowaniu
napięcia. Ogranicza bohaterów w naturalny sposób, bez sztucznego zabierania im tej
możliwości, co jest nagminne w horrorach osadzonych we współczesności.

Uważam, że wojna dramaturgicznie jest bardzo dobrym katalizatorem do
uruchomienia machiny zdarzeń. Jest tąpnięciem, które wybudza bohaterów z letargu i
prowokuje do działania, do podejmowania takich decyzji, których być może nigdy by
nie podjęli. Dzięki temu bohaterowie, a zwłaszcza protagonistka może wyruszyć w
podróż, która staje się drogą do dojrzewania i do poznania siebie.

Zdecydowanie historia będzie opowiedziana przez pryzmat protagonistki Marii. To ona
niesie historię i to jej podroży towarzyszy widz. Zresztą cała historia jest opowieścią o
kobietach, każda bohaterka jest na różnym etapie swojej podróży i rozwoju. I w każdej
z nich jest coś z protagonistki.
Anastazja (45l.), kochanka męża Marii – rosyjska aktorka u szczytu kariery, pewna
swojej wartości, zawodowo spełniona, ale jako kobieta nieszczęśliwa. Oprócz
burzliwych romansów nie zaznała miłości i nie założyła rodziny.
Matka Marii (68 l.) – konserwatywna, chłodna, apodyktyczna, odcięta od swoich
emocji, przeżyła życie zgodnie z zasadami.
Oksana, przyjaciółka Marii (35 l.) – aktorka pracująca w prowincjonalnym teatrze –
ciepła, rodzinna, spełniona życiowo i zawodowo. Żona i matka trojga dzieci.
Ksenia (38l.), przyjaciółka z Krakowa – silna i sprawcza kobieta, mocno stąpająca po
ziemi.
Liza, córka Marii (10l.) – czysta, niewinna karta, nowe pokolenie, które napisze swoją
historię w zależności od tego jaki kapitał dostanie od swojej babki i matki.

Tutaj zakładam dwie opcje:
Opcja A – pierwszy i część drugiego aktu prowadzona jest w języku ukraińskim i
rosyjskim, a od momentu, kiedy protagonistka przenosi się do Polski, aktorzy używają
języka polskiego. Im dłużej Maria przebywa w Polsce, tym sprawniej posługuje się
językiem polskim.
Opcja B – równolegle pracuję nad treatmentem, w którym protagonistka jest Polką,
żoną ukraińskiego aktora, mieszka z rodziną w Kijowie. W tej wersji scenariusza
aktorzy mówią głównie po polsku.
Uważam, że obie wersje tej historii mają duży potencjał dramaturgiczny. Natomiast w
obu wersjach, przesłanie filmu pozostaje takie samo:
„Nie masz kontroli nad wszystkim, ale masz kontrolę nad własnymi wyborami. I to one
prowadzą cię tu, gdzie dzisiaj jesteś”.