Pitching StoryLab.pro R8_2024

Wiem, że z powodzeniem można nakręcić piękny film w rejonie Kilimandżaro, bez większego wysiłku na szukanie plenerów; pogoda, słońce, specyficzny kolor ziemi, zieleń sawanny i góra – one tam są i czekają na oko kamery i romantycznego producenta. Ceny również są bardzo przystępne. Region Kilimandżaro: Rombo, Arushy, Moshi, znany mi jest z wielu opowieści mojej cioci – Polki, która mieszka tam prawie czterdzieści lat. Jest to perspektywa „rybki, która uczyła się żyć poza znanymi wodami” i wykorzystuję to w mojej historii. Ciocia jest kopalnią wiedzy o zwyczajach, plemionach, modernizacji i rozwijającym się biznesie w tym miejscu. Jest moją inspiracją do postaci Klary. Zna wiele piosenek niosących radość i smutek Tanzańczyków, a przy jej domu rosną drzewa awokado i makadamii. Nie mogłam nie wykorzystać takiego źródła. Sama również tam byłam, zdobyłam, doświadczyłam i zakochałam się w tym miejscu.

W „Pożegnaniu z Afryką” akcja rozgrywa się w Kenii- na plantacjach, z których można przy odrobinie szczęścia tylko spoglądać na górę Kilimandżaro. Karen Blixen pochowała swojego ukochanego Denisa w grobie „z widokiem” na Kilimandżaro. Szczęśliwie dla Tanzanii, góra nie należy do Kenii – więc ja wykorzystuję ten zasób bardziej. W kulminacji mojej historii – bohaterka zdobywa szczyt Kilimandżaro. Jej przyszły narzeczony- Robert- mimo pochodzenia brytyjskiego, jest związany z tym rejonem na dobre, dostając w spadku firmę organizującą wycieczki. Moja historia ma szczęśliwe zakończenie ale Denis z „Pożegnania z Afryką” oraz Robert z „Listy szczęścia” mogliby być spokrewnieni.
W „Liście Szczęścia” muszą być pokazane plenery, piękno przyrody i przede wszystkim rejon, jakim jest on teraz, współcześnie. W obecnych czasach autochtoni to pracowici, ambitni ludzie, chętni do rozwoju, nauki. Czasy są inne niż u Blixen i chciałam to pokazać- ale piękno jest to samo co w „Pożegnaniu z Afryką” i z tego właśnie czerpię.

No tak… po co nam obraz, który nic nie wniesie do naszego życia? Wyścigi, konie – to ważna część filmu i arcyciekawa arena, ale tylko jedna z warstw tekstu. Po pierwsze, ten film ma dawać odpowiedzi na pytania stawiane przez nas współcześnie. Czemu chcemy biec naprzód, wygrywać? Czy to jeszcze nasze ambicje czy już chęć udowadniania innym naszej wartości? Jak duże piętno dom rodzinny odbija na naszym dorosłym życiu i wszystkich naszych wyborach?

„Moja” Zula chce być wolna od wpływu ojca antagonisty (który nienawidząc komunizmu jednocześnie go uosabia), od uprzedzeń wobec kobiet, od ograniczeń… ale też od słabości, błędów i porażek. Nie kiedy wygra Derby, ale dopiero, kiedy się zatrzyma – będzie wolna.
Komuna, która chciała ociosać jednostkę, ograniczyć wolność, tylko podbija wydźwięk filmu. 

Druga sprawa, która przychodzi mi teraz na myśl to miejsce kobiety w męskim świecie. Zdaje się, że na ten temat powiedzieliśmy już wszystko… Pierwszą polską derbistką została Joanna Wyrzyk. Ale zanim te Derby wygrała, to je przegrała. Usłyszała wtedy, że… jakby jechał facet to by wygrał. Wiecie, kiedy to było? W 2020 roku.

I, po trzecie, w moim scenariuszu stawiam pytanie, które wielokrotnie zadawano mi samej: czy jazda konna jest w ogóle moralna? Czy wkładanie zwierzętom metalu do pyska, samo zakładanie siodła jest już nadużyciem? A co z wypadkami, które mają miejsce na torze, w sporcie? W ostatnim czasie słyszymy o Morskim Oku, ale na całym świecie od lat trwają dyskusje na temat sprzętu, tzw. pomocy jeździeckich, środków dopingujących, a zarzuty są stawiane tak samo rekreacji, jak i zawodnikom Grand Prix. W tekście zestawiam dwa światy: zakochaną w koniach, walczącą o beznadziejne końskie przypadki Zulę i jej sympatię, hodowcę Zbyszka, który w jednej ze scen mówi mojej bohaterce: tak, konie łamią nogi, umierają – ale taki jest ten sport. To wybrałaś. 

Z tych trzech powodów uważam, że tę historię należy opowiedzieć właśnie teraz.  

Bardzo duży 🙂 tak, jeżdżę konno od ósmego roku życia, jestem zawodniczką skoków przez przeszkody, instruktorką… dzięki znajomości świata jeździeckiego wiem, że nie tylko jeźdźcy i nie tylko kobiety, o czym mówiłam w poprzednim pytaniu, ale każda dziewczynka, która ma w pokoju jednorożca, pójdzie do kina na ten film. 
Poza tym tak, jak mówiłam w nagraniu, od momentu, w którym dostałam książkę Zuli do ręki, wyobrażałam sobie że powstanie o niej film… Widziałam dokładnie te obrazy, chodziło to za mną… ale film nie powstawał. W końcu wkurzyłam się.  Zapisałam na kurs, napisałam scenariusz. I rolę dla siebie, bo przecież jestem czynną w zawodzie aktorką.

Mimo, że „siedzę w koniach”, to i tak zrobiłam research. Spędziłam dużo czasu na Wyścigach, ale przede wszystkim poznałam świadków historii Zuli. Okazało się, że jej ostatnia żyjąca koleżanka ze stajni, pani Wanda Wąsowska (olimpijka w kategorii ujeżdżenia) trenuje… w mojej stajni. 🙂 Ma 93 lata. Zaprosiła mnie do swojego domku na Wyścigach, opowiedziała o Zuli. Jestem też w kontakcie z synami Zuli, którzy mieszkają w Stanach. A dziś na widowni są pani Marta, chrześnica Zuli oraz wydawczyni książki, pani Zosia – osoby, które wpuściły mnie do tego świata. Bardzo im dziękuję za zaufanie. Mam nadzieję, że to dopiero początek naszej przygody!

Największą chyba jest to, że jedna osoba jest zabójcą i ofiara. Kobieta, matka. Badanie jej motywów jest fascynujące, że jest to rodzina patchworkowa, czyli stosunkowo nowa jednostka rodzinna;
Gdzie można przyjrzeć się relacji dwóch przyrodnich sióstr i silnych emocji między nimi, i w nowy sposób zobaczyć relacje słynnej macochy i jej pasierbicy oraz byłych partnerów. No i jednak uwielbiam moją arenę . Otwock i jego przepiękne świdermajery oraz Żoliborz urzędniczy z lat 90, niedrogi.

Jako dziennikarka wciąż konsultuje z kimś psychologiczne tematy.  A tu wciąż myślałam ; jak psychiatra, psycholożka może robić coś takiego , więc pytałam : dlaczego psychiatrów i psychologów. I znalazłam odpowiedź dlaczego, co tylko pokazuje jak mało o sobie wiemy. Moja konsultantka Kasia Bogucka mówiła że powiedz , że to nie jest smutne. I nie , to nie jest smutne mimo dwóch nieżyjących osób, bo czasem właśnie strata rodziców pozwala nam się im bliżej przyjrzeć, poznać ich, dzięki temu też im przebaczyć. I jeszcze to rozkminiałam: emocje młodych dorosłych odkrywających tajemnice rodziców.

W dzieciństwie zafascynował mnie obraz Matejki – bitwa pod Grunwaldem. Potem mój tata opowiadał mi o bitwie. Uznałam, że Ulryk niesłusznie jest czarnym charakterem, ale raczej przykładem odważnego rycerza, a jego przedstawienie w książkach i na filmach wydawało mi się niewiarygodne.
Po studiach zajęłam się tym tematem szerzej, a moje badania archiwalne potwierdziły, że miałam rację.
Ulryk był ciekawym człowiekiem, a poczucie honoru i troska o poddanych wplątała go w bitwę pod Grunwaldem. Po śmierci wrogowie zniszczyli mu reputację z przyczyn politycznych. Rycerza zniesławić po śmierci to straszne świństwo. Ktoś powinien coś z tym zrobić. 🙂

Dla mnie samej było zaskoczeniem, że współcześnie pojawiły się zagadnienia, które odnaleźć można w tej historii.

Wojna Polaków z zakonem krzyżackim wybuchła po osiemdziesięciu latach pokoju między nimi, podobnie jak wojna w Ukrainie po około osiemdziesięciu latach od II wojny światowej. Obydwa konflikty miały na celu zmiany „wiecznie” wydawałoby się ustalonych granic. Wejście wojsk Witolda na Żmudź przypomina inwazję rosyjską na Krym i „zielone ludziki”.

Znów toczymy dyskusje o wojnie sprawiedliwej.
Obrona demokracji i NATO na wschodzie przywołuje na myśl motyw walki wschodu z zachodem, znany od czasów wojen Greków z Persami; do tych antycznych wzorców nawiązywano podnosząc obronę zachodniego chrześcijaństwa przed Tatarami i Moskwianami, nawet granica przebiega w podobnym miejscu. Z kolei Tatarzy, podobnie jak armia sowiecka a potem rosyjska, nie przestrzegali europejskich konwencji wojennych.

Co jeszcze? Prezydent USA to w jakimś stopniu taki Cesarz Rzymski krajów demokratycznych, a Unia Europejska w pewnym stopniu przypomina miasta Hanzy. Konflikt ideowy pomiędzy demokracją a autokracją, przypomina konflikt wartości pomiędzy zachodnim chrześcijaństwem a „niewiernymi” i „poganami”, mam na myśli nie kwestie wyznaniowe, ale różnicę między humanitaryzmem a tyranią i inne postrzeganie ludzkiego życia, te wszystkie kwestie podnoszone są w źródłach. Historia Ulryka to też ostrzeżenie, że bez wsparcia sojuszników można skończyć jak krzyżacy pod Grunwaldem. 🙂

Oprócz całej serii Ocean’s, filmów Finchera, albo z polskiego podwórka Vinci i Najmro, zdecydowanie, największą inspiracją dla mnie była twórczość Guy’a Ritchie’go. Jego, miejscami brutalna akcja połączona z nienachalnym humorem to jest to, co starałem się uzyskać w moim mini serialu/ filmie. Z resztą od dzieciaka uwielbiam kino sensacyjne, kryminalne czy gangsterskie, więc można powiedzieć, że od zawsze chłonąłem ten klimat.

Z dwóch powodów. Po pierwsze zainspirowałem się innym mini serialem czteroodcinkowym, w którym bardzo fajnym rozwiązaniem jest poprowadzenie widza przez dwa odcinki z punktu widzenia protagonisty, a w dwóch pozostałych zastosowano narrację z multiprotagonistą.

Drugi powód jest czysto warsztatowy. Cztery odcinki idealnie oddają układ trzyaktowy i panowanie nad każdym aktem w momencie, jeżeli zdecyduje się przerobić tę historię na film pełnometrażowy. A jako, że przez długi czas nie mogłem się zdecydować czy chcę pisać serial czy film, to takie rozwiązanie było zdecydowanie najlepsze.

Moi znajomi twierdzą, że mam bogate życie wewnętrzne i coś w tym jest – lubię rozkminiać i wywijać moją historię podszewką na zewnątrz. Zakładać buty (czapki i kurtki też) moich bohaterów. Ale też lubię być dobrze przygotowana. Szczególnie, że moja historia nie jest łatwa czy oczywista.
Dlatego kiedy już wiedziałam, że moja główna bohaterka będzie ratowniczką medyczną, zaczęłam czytać na temat tej grupy zawodowej, ale też spotkałam się z ratownikami medycznymi, którzy opowiedzieli mi o swojej pracy. O tym jak radzą lub nie radzą sobie ze stresem. W mojej historii poruszam też wątek transplantologii i tutaj mogłam liczyć na konsultacje z chirurgiem transplantacyjnym. Dobrze poznałam procedury, ale przede wszystkim interesowali mnie ludzie, którzy mają za sobą takie doświadczenie. Magda, jedna z moich bohaterek, mówi, że szczęście biorców, zaczyna się od tragedii dawców – ktoś zyskuje drugą szansę, ktoś inny cierpi z powodu straty bliskiej osoby. To jest coś, co mnie bardzo porusza. Przekopałam się przez internet poszukując takich historii i każda z nich była inna. Podobnie jak sposoby radzenia sobie ze stratą, przepracowania żałoby. Tutaj nie obowiązują żadne reguły i schematy. To i szczegółowy research dodały mi odwagi, żeby zabrać się za tę historię, bo wiedziałam, że jestem przygotowana i opowiem ją w szczery i autentyczny sposób.

„Cząstki” mają dwie linie narracji. Jedna to wydarzenia, które dzieją się teraz, czyli trzy lata po wypadku i śmierci Niny, córki głównej bohaterki. Druga to retrospekcje, dzięki którym opowiadam trochę więcej o życiu Julity i jej rodziny przed wypadkiem, o relacji z córką, o tym jak rozpadło się jej małżeństwo, jak próbowała sobie poradzić z żałobą. W ten sposób też, krok po kroku odkrywam jej bolesną tajemnicę. Chciałam w ten sposób pogłębić jej portret psychologiczny i zarysować szerszy kontekst. Przerzuciłam pomost między przeszłością i teraźniejszością, ale też zostawiłam pole do interpretacji dla osób, które – mam nadzieję – będą miały okazję obejrzeć kiedyś moją historię na ekranie.

Jestem reżyserką i osobiście chciałabym wyreżyserować tę historię. Uważam, że jest potrzeba mówienia o trudnych, ciężkich tematach w lekki sposób i taki przekaz może być równie głęboki jak w przypadku dramatu. Chciałabym żeby widz po obejrzeniu mojej filmowej historii wyszedł z kina z mądrym przesłaniem w głowie i z lekkością, a nie został wgnieciony w fotel i nie mógł się pozbierać przez kilka dni.

Te postacie drugoplanowe w mojej historii pełnią funkcję nauczycieli. Lubię patrzeć na życie głębiej, z różnych perspektyw. Nie lubię szufladkowania i stygmatyzowania. Uważam, że życiowych nauczycieli możemy spotkać w najmniej oczekiwanych miejscach i okolicznościach. Mogą nas uczyć nietylko nobliwi profesorowie, ale również młodzi ludzie, zwierząta i striptizerki. Potrzeba tylko trochę dystansu i oswojenia w sobie lęku się przed zmianą percepcji.

,,Fenoloftaleina” to przede wszystkim opowieść o tym, że nic nie jest takim jakim się wydaje.

Jako ludzie mamy zwykle wyobrażenie na temat, że ktoś powinien być taki czy inny lub charakteryzować się jakimiś cechami. Bo tak naprawdę kim i jaka powinna być osoba, która ma za zadanie zajmować się ludzkim zdrowiem psychicznym lub chronić prawo? To serial o policjantach, psychiatrach, ludzkich marzeniach i pragnieniach, a także mrocznych sekretach i zbrodni, która wstrząsnęła Olsztynem.

Pomysł na ten serial zrodził się z wielu rozmów z osobami z Olsztyna, a przede wszystkim z poczucia niezrozumienia gry pozorów i
zmowy milczenia.

Serial ten zmieni sposób postrzegania na wiele spraw i udowodni, że nikt nie jest normalny, a wszyscy możemy być mordercami.

Ależ oczywiście! Podobnie jak w życiu, w moim serialu nic nie jest czarno – białe, a wątki humorystyczne przeplatają się z tragicznymi. Bohaterowie są przerażający, momentami dziwaczni, niepokojący, jednak ich zachowania są komiczne. Do najbardziej humorystycznych postaci należy dwóch policjantów prowadzących śledztwo oraz jedna psychiatra – olsztyńska Marylin Monroe, czyli Amelia Węgorz – Rubin ( żona zamordowanego policjanta Wojciecha Rubina).

Bohaterem mojego filmu jest emerytowany pianista, który zatraca się w świecie nielegalnych
rave’ów. Uważam, że seniorzy zasługują na bohatera z krwi i kości, który wymyka się stereotypowi.

Stygmatyzacja seniorów jako niedołężnych starców to uogólnienie niepasujące do obecnych
czasów. Każdy, jeśli tylko nie ma obiektywnych przeszkód, może żyć i starzeć się, jak tylko chce. Nie jest to jednak opowieść zarezerwowana wyłącznie dla tej grupy wiekowej. To, co osobiście porusza mnie w tej historii, to opowieść o samotności w tłumie, potrzebie miłości i wolności. Są to uniwersalne tematy, które poruszą również młodszą widownię.

Obecnie mam napisany drugi draft. Kolejnym etapem będzie praca nad rozwojem wątków
pobocznych i rozłożeniem napięć pomiędzy drugoplanowymi bohaterami. Przede mną
przepisywanie dialogów z uwzględnieniem uwag od prawników i ekspertów w dziedzinie muzyki
elektronicznej.