Pitching StoryLab.pro Mikrobudżet 2024

Lubię filmy które łączą egzotykę (obcy mentalnie bohater lub mało znane środowisko) z osobistym rysem. Pierwsze sprawia, że autor nie startuje z jakąś gotową mądrością czy tezą do przekazania, ale raczej pytaniem, na które sam chciałby poznać odpowiedź; drugie nieco uziemia, nie pozwala autorowi odlecieć, czuwa nad wiarygodnością bohaterów i ich motywacjami.

Dla mnie taką egzotyką było środowisko klaunów medycznych – mało znanej, ważnej profesji, które pomaga w procesie zdrowienia. Klauni wprowadzają nieco anarchii w nieznośnie uporządkowany świat szpitala, sprawiają, że podczas pobytu pacjent czuje się jak osoba, a nie tylko ciało, wymagające naprawy.
Fascynuje mnie jak klauni odpowiadają na potrzeby pacjenta, mimo że nie mają tyle czasu co psychoterapeuta – wpadają na chwilę i za pomocą improwizacji łapią kontakt. Dlatego muszą być bardzo skupieni i uważni, a także przygotowani na niechęć i odrzucenie. Zaintrygowało mnie, że z tego spotkania w śmiesznej konwencji profity czerpią także sami klauni. Mimo ciężkich warunków w jakich pracują, często ze śmiertelnie chorymi, mówią o radości jaką czerpią z tych krótkich interakcji. Nawiązanie kontaktu z kimś kto cierpi nazywają prawdziwym magic moment.

W trakcie researchu przypomniał mi się mój własny magic moment. W czasi studiów praktykowałam w “gimnazjum z oddziałami specjalnymi” – w klasach z dziećmi z trudnych środowisk, rodzin alkoholowych. Był tam jeden szczególnie trudny chłopiec, który potrafił rozwalić całą lekcję w kilka minut, nie przestawał mówić, zaczepiał nauczyciela. Opiekunka praktyk poinstruowała mnie, że musi zawsze siedzieć w “oślej ławce”, a ja powinnam go ignorować, reagować tylko w kompletnie beznadziejnych przypadkach. Wydało mi się to okrutne i bezproduktywne – męczyliśmy się oboje bez szans na poprawę. W końcu zaśmiałam się z jednego z jego żartów – był tym zachwycony, bo poczuł się zauważony. I szybko okazało się, że jest całkiem zdolny, ma w sobie ciekawość i umie się zaangażować w lekcję.

W scenariuszu Eryk w dzieciństwie jest chłopcem z mojej historii, a już jako dorosły, jako klaun, staje po drugiej stronie i pomaga innym poczuć się wyjątkowo w arcytrudnych warunkach. Nie wiem co stało się z tym chłopcem, ale lubię myśleć, że jego pamięć o naszym spotkaniu choć trochę pomogła mu w dorosłym życiu.

Nie wiem czy wiecie, ale w Nowym Jorku wypadki spowodowane nieodpowiednim korzystaniem z technologii mają osobną kategorię a ich liczba stale rośnie; w Chinach mają osobny pas dla ludzi poruszających się z nosem w telefonie. Czy tego chcemy czy nie nasze rozproszenie wpływa znacząco na kształt relacji, na kulturę i być może stanie się punktem zwrotnym naszej cywilizacji. Zajęcia z jogi czy medytacji mogą nie wystarczyć aby utrzymać nasz poziom inteligencji emocjonalnej.

Na jakimś poziomie “Eryk Rudy” to historia o tym jak sami się unieszczęśliwiamy nie mogąc mentalnie być tu i teraz. Nie potrafimy się skupić na jednej rzeczy, nie doczytujemy artykułów do końca, nie mamy cierpliwości słuchać dłuższych wypowiedzi. Ciągle scrollujemy – czekając na autobus czy stojąc w kolejce – bo nie chcemy się nudzić. To paradoksalnie sprawia że nudzimy się cały czas, poświęcając czas czynnościom do których nie przywiązujemy wagi, na autopilocie. Ten stan odklejenia męczy. Ciągłe notyfikacje i skrawki informacji generują ogromny wydatek energetyczny nie rekompensując go treścią, emocjami i znaczeniem.

Chciałam żeby moja historia dotykała tego właśnie odklejenia. Stan ciągłego zmęczenia, potrzeby prokrastynowania i szukania wyjścia w zewnętrznych czynnikach przypomina mi wypalenie zawodowe. To punkt wyjścia mojego bohatera, a stawanie się klaunem to jego terapia, która być może zachęci widza do poszukiwania własnej.

Moja historia porusza też temat dojrzałości, która jest czymś innym niż dorosłość. Dorosłość dopada każdego w postaci pracy, rachunków do opłacenia, opieki nad rodziną. Dojrzałość to proces wymagający wysiłku, samoświadomości oraz akceptacji dla świata i samego siebie. Kolejnym ważnym tematem było dla mnie zagadnienie dobra, które rezonuje – wszystkie te małe gesty które nas nie kosztują dużo wysiłku, ale mogą znaczyć bardzo wiele dla innych.

Chciałam, aby mój scenariusz był taką bajką dla dorosłych, o tym, że na każdy moment poczucia beznadziei znajdzie się rozwiązanie, tylko czasem trzeba go poszukać poza schematem i nie dać sobie wmówić, że twoje poczucie stagnacji jest nieistotne czy śmieszne, bo “inni mają gorzej”. Jak mój bohater wierzę w siłę narracji. Eryk pokrzepiał się historią swego imiennika Eryka Rudego. Może mój klaun-wiking też kogoś zainspiruje?

“Na Rauszu”- u Vinterberga zmęczony życiem i rutyną bohater, idzie w kulturowo uznaną formę ucieczki – picie alkoholu, ale podlaną niecodzienną filozofią – u mnie w niecodzienny zawód klauna. Oba filmy opowiadają o kryzysie wieku średniego, wypaleniu zawodowym i życiowej stagnacji. Oba na swój sposób pokazują, że do życia potrzebna jest nie tylko dobra praca, rodzina i brak biedy, ale odrobina kreatywności, chaosu, ekscesu.

“Joker” to przede wszystkim opowieść o skrzywdzonym chłopcu, którego nie spotkało w życiu nic dobrego, a jeden zły gest przepełnia czarę goryczy i robi z niego rewolucjonistę. U mnie jest skrzywdzony chłopiec, którego mały gest uratował i później zarezonował w dorosłym życiu, sprawił, że zamiast świat niszczyć postanowił go ratować – choćby mały jego skrawek. U Todda Phillipsa sceny, w których Arthur pracuje jako klaun są figurą klęski i marazmu, u mnie – znakiem odrodzenia i nadziei.

W “Przesileniu zimowym” podobnie jak w mojej historii bohaterem jest inteligentny, ale zgorzkniały człowiek, którego możemy lubić chyba tylko za złośliwe poczucie humoru. Dopiero nawiązanie relacji z uczniem, który też zmaga się ze swoimi demonami sprawi, że wejrzy w siebie i zechce się zmienić. W mojej historii bohater także nawiąże kontakt z trudnym antagonistą. Obaj niespełnieni artyści, którzy zbyt długo wmawiali sobie, że wszystko jest w porządku, postanawiają zaryzykować i wyruszyć razem w podróż w nieznane by zrealizować artystyczne marzenia.

Po pierwsze, życie mi go przyniosło – coraz więcej osób w moim otoczeniu chorowało.
Po drugie, interesowało mnie to, że zdrowie psychiczne nadal jest tematem tabu.


Poza tym dotarłam do statystyk, które mówią, że ponad 20% Polaków doświadcza co najmniej jednego zaburzenia psychicznego w ciągu swojego życia, czyli co piąta osoba w kraju.
Oprócz tego WHO przewiduje, że do 2030 r. depresja będzie najczęściej występującą chorobą na świecie.

Empatyczne podejście do tematu zdrowia psychicznego oraz bohaterowie, którzy wykazują empatię wobec siebie nawzajem.

Dodatkowo, w scenariuszu występuje element „filmu w filmie”.
Pacjenci nagrywają bajkę dla synka głównej bohaterki, Mai, a później akcja kończy się zbiorową sceną oglądania tej produkcji. Ich film pokazuje, że w szpitalu można otrzymać pomoc i spotkać fajnych, ciepłych ludzi – co przedstawia zupełnie inną perspektywę niż w „Locie nad kukułczym gniazdem”.

Chodziłam na wiele warsztatów i kursów scenariuszowych oraz filmowych. Aż w końcu poczułam się gotowa, więc napisałam scenariusz filmu pełnometrażowego!
Teraz szukam producentki/a, który razem ze mną zrealizuje ten film.

To scenariusz w zamyśle komercyjny. Nie jest to kino osobiste, chociaż temat jest mi bliski. Jest to kino rozrywkowe z tematem podanym w w lekkiej, uniwersalnej formie.

Historia bazuje na schemacie komedii romantycznej z mocnym happy endem, więc widzowie ten schemat na pewno odkodują, ale dominującym gatunkiem jest komedia. Tematem nie jest miłość, chociaż odpowiedź na pytanie, czy bohater zdobędzie ukochaną, jest ważna. Tematem jest wolność i prawo do stanowienia o sobie samym.

Pracuję jako scenarzysta, piszę dla telewizji. Mam nadzieję, że „Marcinek. Ciasteczko mamusi” będzie moim pełnometrażowym debiutem.

Inspiracja:
– Męska wrażliwość w kinie; relacje rodzinne w szczególności ojców i synów oraz braci
– Walka, ucieczka, paraliż – czyli  trzy strategie przetrwania, które chronią ludzką wrażliwość.
Przesłanie:
– Chłopaki niech płaczą – na przekór znanemu wszystkim powiedzeniu.
– Celem naszego projektu jest zrobienie pięknego i nieco zabawnego kina – intymnego i szczerego o ludziach którzy szukają siebie i sensu.

-Trudne tematy podane w lekkiej formie
– Humor wypływa z postaci i dialogów.
– Subtelny humor jak w filmie “Przesilenie zimowe”, “Mała miss” lub w serialu “Afterlife”
– Film niosący nadzieję i wiarę w człowieka

Kasia
Absolwentka kulturoznawstwa i psychologii ukończonych w ramach MISH-u na UW.
Pracuję jako psychoterapeutka, wcześniej związana byłam z branżą kreatywną i reklamową. Napisałam scenariusz do shorta „Nowy Początek” w ramach festiwalu 48hfp, za który otrzymałam nagrodę w kategorii najlepszy scenariusz. Film reżyserowany przez Daniela, poleciał do Los Angeles, gdzie ponownie został doceniony, a w finale wyświetlany przy festiwalu w Cannes. Uznanie dla tej historii zainspirowało nas do rozbudowania opowieści do pełnego metrażu.

Daniel
Reżyser i scenarzysta krótkich metraży i seriali telewizyjnych. Studiowałem reżyserię filmową w Film and Television Institute of India w Punie. Jestem członkiem stowarzyszenia filmowców polskich. Chciałbym by był to mój pełnometrażowy debiut fabularny.