Pitching StoryLab.pro 2023

Przede wszystkim w tym, że tego powrotu do domu jest bardzo mało. Film głównie skupia się na drodze. I to w tym czasie, to podejście do domu, rodziny zmienia się dla obu bohaterek, ale dla każdej inaczej. Uważam, że świat staje się taki jaki go przedstawiamy, a w moim świecie chciałabym by ludzie się wspierali i potrafili słuchać się nawzajem, nawet jeśli nie wychodzi im to idealnie. 

Używam wiele ze stereotypów filmu drogi, ale dokładam do tego projektu moje smaczki – elementy animacji, zestawienie pokoleniowych traum, no i lesbijki, inspirowane moim życiem :-))

W historiach miłosnych storyline skupia się na tym czy postacie zakochają się w sobie i czy się uda im być razem. Upraszczając oczywiście. Szczególnie w queerowych historiach, ciężko jest wtedy w pełni eksplorować tematy takie jak strach przed queerową tożsamością, poczucie utraty swojego starego życia, zmian które zachodzą w twoim otoczeniu – rzeczy o których rzadko się mówi, bo homofobia ma bardzo wiele wymiarów. Gdy skupimy się na przyjaźni, mogą bardziej wybrzmieć osobne głosy bohaterek. I ironicznie o wiele łatwiej jest się zakochać niż znaleźć prawdziwych przyjaciół. 

Myślę, że zasłużyłyśmy by mieć taki film, a szczególnie tutaj. 

Na początku chciałabym skończyć pisać scenariusz ;-)) Cała historia jest już ułożona, ale potrzebuje jeszcze kilku tygodni by być na etapie drugiego draftu. Potem chciałabym móc wejść we współpracę z producentką lub producentem, który umożliwiłby mi zajęcie się tym filmem jako scenarzystka i reżyserka. Chciałabym żeby to był mój pełnometrażowy debiut. Mam za sobą studia reżyserskie, dwa krótkie metraże, lata przepracowane na planach, no i kurs storylabu, więc wydaję mi się to już ten czas.

Nie jest moja intencją namawianie kogokolwiek do rezygnacji z leczenia jakimikolwiek sposobami, również z terapii konwencjonalnej. Uważam że należy poszukiwać każdych dostępnych sposobów na wyjście z choroby. Ważne jest w jaki sposób podchodzimy do leczenia i czym ono samo dla nas jest. To umysł jest kluczem do procesu leczenia, poczucie sprawczości. zbyt często „pacjent” jest tylko kolejnym przypadkiem, numerem statystycznym a wręcz niewygodną pozycja do przełożenia na inny termin. Kintsugi to japońska sztuka naprawiania rozbitej porcelany. tak naprawione naczynie spełnia swoje podstawowe zadanie, jednocześnie zyskuje inny, niesamowity, wygląd przy zachowaniu oryginalnej skorupy. Myślę że każdy kto radzi sobie z chorobą ma prawo decydowania o swoim losie i szanse uleczenie bez pietna bycia niekompletnym.

Dwaj lekarze, z jednego oddziału, tak różni od siebie:
Dr. Zawadzki, typ wiecznie zapracowanego, nie dbającego o siebie typa z trzy dniowym zarostem. Społecznik pragnący uratować każdego pacjenta. Mającego jedocześnie świadomość z kruchości ludzkiego życia.
Ordynator Ochyra, biznesmen dla którego przypadek jest droga do habilitacji lub zaproszenia do prywatnego gabinetu, na płatne konsultacje. Nienagannie wysławiający się gentelman z idealna aparycją. Śliski typ.

Władek, kolega z oddziału Ziemowita. Próbuje leczyć się przy pomocy substancji zakupionych w sieci. Zamknięty w sobie chłopak, otwierający się na człowieka przez swoja twórczość, ma niesamowity talent do portretów. Po konsultacji u Ochyry i operacji, kończy jako warzywo.

Wuj Leny Andiej, pop z podlaskiej wsi, wielki smakosz grzybków, nalewek i entuzjasta suszu konopnego. Mistyk i buntownik. Głęboko uduchowiony o wielu kontaktach wśród szamanów, znachorów i alternatywnych myślicieli. Były żołnierz specnazu.

Jadwiga, przewodniczka duchowa i szamanka. zdobywała doświadczenie podróżując po świecie. Kolorowa piękna kobieta o nieokreślonym wieku i starych oczach. Kocha każde zwierzęta przygarniając te najbardziej odpychające i chore. Przemawia jak wieszczka by po chwili flirtować i namiętnie szeptać do ucha swojego rozmówcy.

I wiele kolorowych postaci epizodycznych.

Wcześniej myślałem że kierowała mną chęć przywrócenia chorych do społeczeństwa. Nie jako ludzi w smutnym procesie, wykluczonych z pracy lub pozbawionych namiętności. tylko takich którzy żyją i to w pełni tego słowa znaczeniu, nierzadko mając w papierach wyrok śmierci.
Teraz wiem ze ja sam i chyba każdy z nas jest w ten czy inny sposób rozbitym naczyniem, a cała sztuka polega na tym, aby naprawić je nie wstydząc się pęknięć. Używać życia i czasu nam danego, pomimo ułomności i skaz.

Tak jak mówiłem w prezentacji, jest to dla mnie ważny temat. Mam przekonanie, że system w którym żyjemy,patriarchat, nakłada na nas różne oczekiwania i wzorce i wpycha nas, mężczyzn, w niekonczacą się spiralę tworzenia pozorów. Dlatego chcę popatrzeć na to przez pryzmat grupy, która jest każdemu znana, ma ukształtowany dość mocny stereotyp i reprezentuje wszystkie, kojarzone z męskością cechy – fizycznej pracy, siły mieśni, wulgarności. Dlatego tam, w tym gnieździe węży, umieszczam akcje serialu i pokazuję, że tam można znaleźć czułość i delikatność. Myślę, że wartościowe jest to, że mówię to z własnego doświadczenia i ze znajomością tematu.

Narracja jest skupiona wokoło bohatera i ma trzy główne linie. Jedna skupia sie na Mariuszu i jego próbie udowodnienia matkom, że jest wartoścowym kandydatem na ojca. Druga opiera się o relacje Mariusza z kolegami w pracy i jest skupiona na męskości. Trzecia linia skupia się na relacjach z klientami i klientkami, które, przez to, że Mariusz nie umie stawiać granic, zaplatają się i komplikują coraz to mocniej i mocniej. Do tego jeszcze jest pewna przestrzeń metaforyczna, oniryczna, pokazana snami, która mówi o wewnętrznych lękach i marzeniach bohatera.

Tak, uda mu się przekonać matki swojego dziecka, że może być wystarczająco dobrym kandydatem na ojca. Niestety, przy okazji, dowie się, że jego córka wcale nie potrzebuje ojca. Z tą myślą, że miłość jest też sztuką odpuszczania i poskromienia swojego egoizmu, będzie musiał się skonfrontować. Najważniejsze w jego przemianie jest to, że Mariusz przede wszystkim dojrzewa i widzi, że częścią  tej dojrzałości jest również zaakceptowanie swojej słabości. To pozwala mu odzyskać pewność siebie i samooakceptację.

Chciałem podjąć się trudnego zadania, ponieważ czułem, że robię to w kontrolowanych warunkach. Taki wybór, zarówno w kwestii czasu akcji, jak i gatunku, pozwolił mi ćwiczyć warsztat i sprawdzić swoje możliwości.

Badanie tematu tożsamości i jej rozwoju w czasie przyszło mi właściwie naturalnie. Od zawsze interesowałem się swoją okolicą i trudno było mi zrozumieć czemu mój rodzinny Gdańsk jest polski, skoro tyle tutaj niderlandzkiej i niemieckiej architektury. W ten sposób, pytanie za pytaniem, zacząłem rozglądać się szerzej i trafiłem na wspomnienia przesiedleńców z Kresów Wschodnich. Tam znalazłem wzmianki o Trzebieszewie, w którym postanowiłem osadzić akcję filmu. Później spotkałem się z prof. Piotrem Perkowskim, który pomógł mi określić ramy czasowe, w których można było ukrywać tożsamość. Ważne okazały się też „Dziady i dybuki” Jarosława Kurskiego, gdzie zauważyłem ogrom tajemnic, które powstawały w zgłębianym przeze mnie okresie. Bardzo owocne było też spotkanie z mentorem, Jerzym Kapuścińskim, który zadał mi kilka bardzo ważnych pytań i dał mi kilka kwestii do rozważenia w kontekście mojego głównego bohatera.

Humor jest moją naturalną reakcją na trudne tematy, dzięki której jestem w stanie sobie z nimi poradzić. W tym filmie komizm wynika z niezdarności i cwaniactwa głównego bohatera, który obnosi się ze swoimi nieszablonowymi metodami w leczeniu, ale nie zdaje sobie sprawy, że operuje trupa.

Konsultowałem się z legendarnymi hipisami: Kamilem Sipowiczem i z Belfegorem (Andrzej Witkowski). Od każdego z nich dostałem studnię inspiracji. Belfegor jako organizator zlotów w Częstochowie opowiedział mi o tym jak hipisi dołączali do pielgrzymów katolickich, żeby wykiwać milicję. Kamil Sipowicz natomiast kiedy spytałem go jaką naukę możemy wynieść z historii ruchu polskich hipisów z czasów PRL-u powiedział, że „jeżeli zaczynamy eksperymentować z wolnością to różnie to się może potoczyć.” Wtedy zdecydowałem, że „Dzieci Chwasty” to będzie opowieść o dojrzewaniu, bo czym jest dojrzewanie, jeśli nie eksperymentowaniem z wolnością.

Ruch hipisowski od zawsze kojarzył mi się z kobiecą energią. To jest ruch pokojowy, nastawiony na dialog, proekologiczny, opiekuńczy, czuły. Słynne fotografie, które kojarzą mi się z ruchem hipisowskim też przedstawiają kobiety. Wystarczy wspomnieć fotografię entuzjastki rockandrolla na festiwalu Woodstock. Tymczasem w polskiej literaturze na temat hipisek z czasów PRL-u znalazłem niewiele informacji. Wybrałem Maję na główną bohaterkę również dlatego, że moim zdaniem dziewczyny dołączające ruchu hipisów w tamtych czasach kładły na szali dużo więcej niż chłopaki. „Przecież dziewczynki powinny być grzeczne”. Moja bohaterka ma już dość bycia grzeczną i dlatego jej perspektywa wydaje mi się ciekawa i warta opowiedzenia.

Golenie włosów głównej bohaterce jest widocznym znakiem przemiany, przejściem w dorosłość. Maja od momentu zgolenia włosów staje się innym człowiekiem, obdartym już trochę z młodzieńczych, naiwnych przekonań. Dorasta. 
Hipisi wyróżniali się, nosili długie włosy, byli kolorowi i kontestowali tradycyjne wartości patriotyzmu PRL -u, wiary i rodziny. To nie podobało się władzy. Powstały nawet specjalne akcje mające na celu inwigilowanie środowisk demoralizujących na odcinku młodzieżowym, czyli hipisów. Tylko, że z tych inwigilacji często nic nie wynikało. Przecież nie było paragrafu na długie włosy… Aparat represyjny znalazł jednak sposób na karanie kolorowej młodzieży – Wszawicę. Często, jeśli Milicjantom nie udało się udowodnić złamania prawa przez hipisów, na miejsce był wzywany lekarz, który stwierdzał, że hipisi mają wszy i… pod tym pretekstem, w ramach zapobiegania rozprzestrzeniania się pasożyta golono im głowy. Własnie ten sposób Maja traci włosy.