Pitching StoryLab.pro 2022 adaptacja

W scenariuszu mamy dwie perspektywy czasowe. Bohater współcześnie rozwiązuje zagadkę zniknięcia Sary, mierzy się fizycznie i psychicznie z trudnymi przeżyciami. W przeszłości mamy jego wspomnienia z 1993 r., wakacje, lato beztroski i miłości.

Z jednej strony jest dramat, czyli skupienie na przeżyciach wewnętrznych bohatera, jego przemiana, dojrzewanie do dorosłości. Mój bohater jest jednocześnie protagonistą i antagonistą. Wewnątrz siebie musi znaleźć rozwiązanie problemu i dokonać odpowiedniego wyboru. Tak naprawdę ma wszystko, ale jeśli nie polubi samego siebie, nie będzie w stanie przeżyć życia po swojemu, będzie je przeżywał z Sarą.

Obserwujemy również jego poczynania jako śledczego, który dociera do różnych ludzi, zadaje pytania, odkrywa tropy, łączy kropki, na końcu dochodzi do prawdy i to jest kryminał. Warstwa kryminalna porządkuje tekst, obudowuje fabułę, dobrze ustawia stawkę. Dzięki tej kryminalnej otoczce łatwiej było napisać scenariusz.

Najbardziej poruszyła mnie pierwsza miłość mojego bohatera, taka sentymentalna i czysta. 13 -letni Witek mówi, że jego najpiękniejszym erotycznym przeżyciem był moment, kiedy Sara w tańcu dotykała czołem jego policzka. Jak pisał klasyk „w pierwszej miłości bierzemy duszę na długo przed ciałem”. My, dorośli często bagatelizujemy te pierwsze doświadczenia, niesłusznie.

Trzymałam się powieści, dokonując skrótów na potrzeby pełnego metrażu. Zależało mi na tym, żeby to był materiał na film 90 minutowy. Bardzo chciałam ochronić wszystkie retrospekcje i to się chyba udało.

Ale już teraz widzę, że można rozwinąć tekst do mini serialu, na przykład rozbudować pracę Witka jako dziennikarza. Na pewno warto pogłębić postać Teresy, złej matki Sary, która udaje dobrą, troskliwą, a w rezultacie przyczynia się do śmierci córki. Ciekawy jest również wątek Agaty, fałszywej dziennikarki podszywającej się pod kobietę łudząco podobną do Sary, która koresponduje z Witkiem w necie. No i lata dziewięćdziesiąte – czas, kiedy nowe zaczyna wypierać stare. Można tym grać, rozwinąć to.

Jest jeszcze jedna rzecz. Mój bohater zaczyna nagrywać podcast, w którym opowiada o swojej traumie i tajemnicy zaginięcia Sary. Ten podcast nazywa się Sprawa Sary, stąd tytuł książki i scenariusza. Przyszedł mi do głowy pomysł, że na bazie tego podcastu można budować kontynuację serialu.

Widzę różne możliwe dalsze drogi rozwoju scenariusza. Zmieniłam sposób opowiadania w stosunku do powieści, w scenariuszu wydarzenia ułożone są chronologicznie żeby budować narastające napięcie, natomiast w powieści autor przeplata trzy plany czasowe, wykorzystanie pozostałego materiału pozwoliłoby na napisanie mini serialu, tak aby przy zachowaniu wysokiej formy artystycznej, dzięki platformie streamingowej dotrzeć do jak największej liczby odbiorców.
Na pewno ciekawym wyzwaniem byłaby też reżyseria obsady: poszukiwanie grupy nastolatków, ale także postaci kobiecych.

To kobiety rozdają karty w tej historii. W scenariuszu mamy cztery mocne postacie kobiece – są zbudowane w sposób nieoczywisty – wielowymiarowy, ludzki. Możemy się utożsamiać się z każdą z nich, bo chociaż wszystkim daleko do świętości i doskonałości, to autor pozwala zrozumieć nam ich motywacje. Oczywiście na czoło wysuwa się główna bohaterka nosząca skazę wyniesioną z rodziny dysfunkcyjnej – czuje się gorsza.

Oprócz napięcia, jakie jest typowe dla gatunku, sposób opowiadania narzucony będzie przez życie wewnętrzne głównej bohaterki. Otóż Magda wycofała się z życia, ogranicza się we wszystkim, egzystuje i zdaje się być w pułapce. Widzimy wnętrza, w których mieszka, garaż, brudne pomieszczenia w budynkach zajezdni, ciasną kabinę autobusu, piwnicę i na to wszystko nakładają się jej wspomnienia, które też osaczają. Kontrapunktem byłoby miasto (w powieści jest to Kraków, ale może to być inne dowolne miasto), które pojawia się, gdy Magda mknie na chopperze, miasto dodatkowo podkreśla jej izolację i samotność.
Projekt ma duży potencjał wizualny również dzięki włączeniu retrospekcji, które chciałabym pozostawić na granicy jawy i snu.
Ponieważ jestem również reżyserką radiową, ważną rolę w historii odgrywać będzie sfera dźwiękowa.

”Matnia” była wdzięcznym materiałem do adaptacji. Po pierwsze, już na samym początku autor powieści dał mi wolną rękę, żeby wycisnąć z jego historii jak najlepszy film. Super sprawa. Po drugie, w książce było bardzo dużo fajnych wątków i motywów z pogranicza thrillera i horroru, jak na przykład: legenda o czarownicach, zaginiona Ukrainka czy handel ludźmi, więc moją rolą było przede wszystkim wyselekcjonowanie materiału, uporządkowanie go i znalezienie odpowiedniego klucza. Było też oczywiście kilka wyzwań. Na przykład takie, że w książce bardzo dużo czasu spędzamy w głowie Zuzy, która jest przez to dość bierna, a w filmie, szczególnie gatunkowym, to bohater musi ciągnąć akcję i widza przez opowieść. Dlatego zdecydowałem się, żeby głównym wątkiem była sprawa zaginięcia widziana z perspektywy Zuzy, co dało mi wiarygodną motywację dla bohaterki do prowadzenia śledztwa i odkrywania razem z widzem prawdy o nowym miejscu i jego mroku. Drugim wyzwaniem było ukrycie do końca filmu, że za wszystkim stoi Marek. Dzięki temu na końcu jest twist, który powoduje, że zakończenie jest mocniejsze. Przez to, że Marek był kochającym, troskliwym partnerem, a okazał się potworem, to w kulminacji widz czuje ulgę, że takie zło zostało zgaszone i nikomu więcej nie zrobi krzywdy.

Gatunek, ponieważ uwielbiam thrillery i horrory i takie filmy piszę. Szukałem więc na liście dostępnych powieści czegoś, co będzie jak najbardziej w moim klimacie. Dzięki gatunkowi mogłem też zdjąć trochę ciężar tematu z opowieści. “Matnia” to nie historia o dramacie ofiary handlarza ludźmi, ale pełny napięcia thriller, który kończy się odkryciem, że taki świat (choć w filmie przestylizowany) naprawdę istnieje i niszczy mnóstwo ludzkich żyć.
Jeśli chodzi o temat, to handel ludźmi wywołuje we mnie silne emocje od dawna – jak miałem 7 lat i odwiedzaliśmy z mamą Disney World, to byliśmy świadkami zniknięcia dziecka, najprawdopodobniej porwanego przez parkową maskotkę, która wciągnęła dziecko pod kostium. Pamiętam rozpacz i bezsilność tamtej matki. Straszne wspomnienie. Ten film dał mi, w pewnym sensie, możliwość rozprawienia się z handlarzami ludzi za zło, jakie wyrządzają innym. To była całkiem przyjemna część adaptowania tej historii.

Piszę od ponad ośmiu, może nawet dziewięciu lat. Przez pierwsze sześć czy siedem poszukiwałem głosu, eksperymentowałem z tematami i gatunkami. Do tej pory napisałem cztery fabuły – trzy pierwsze na kursach scenariopisarskich na UCLA, kolejną w wolnym czasie po pracy, ale wszystkie trafiły do szuflady. Postanowiłem się nie spieszyć, ponieważ czułem, że potrzebuję jeszcze trochę czasu. Dwa lata temu udało mi się sprzedać i rozwijać pomysł na serial, którego jestem współautorem. Ta współpraca przerodziła się w kolejną (adaptację powieści sensacyjnej na mini serial), a następnie trafiłem na Akcelerator i kończę właśnie pisać pierwszy draft scenariusza „Matni”.