Pitching StoryLab.pro 2021

Osobiście uważam, że w Polsce dawno nie było dobrej komedii dla nastolatków. Widząc nadchodzący kryzys psychologii wśród młodych ludzi, alienację, problemy z nawiązywanie relacji czy autorytetami, chciałbym wyjść do nich z pozytywną historią.
Sytuacja Covidowa też wszystkim dała w kość, dlatego teraz jest dobry czas aby się zluzować i pośmiać.

Muzyka jest nieodłącznym elementem filmów dla nastolatków, jest tłem dla muzycznych montaży, sytuacji zauroczenia, czy najzwyczajniej muzyką z imprez. Dodatkowo pasją mojego głównego bohatera jest taniec, dlatego muzyka jest dla mnie tak ważna.
Będąc DJ-em i kolekcjonując zapomniane perełki okresu discofunk, od razu pisałem wybrane sceny z myślą o konkretnych utworach.

Zjeździłem kawałek Polski oglądając parki tematyczne i osady prasłowiańskie. Siermiężność tych miejsc aż sama się prosi o sfilmowanie. Do tego obserwacja znajomych niechcących dorosnąć, wiecznych muzyków, czy szukających zmiany w życiu dzięki kupnie kampera.
Stworzyłem bardzo dużo postaci, wątków i historii, ale po konsultacji z moim mentorem Rafałem Skarżyckim, skupiłem się na najważniejszych wątkach. Gdybym chciał to rozwinąć do serialu, to reszta czeka w szufladzie jako gotowy materiał.
Stwierdziłem że najważniejszy jest tutaj główny bohater, Miłosz, zagubiony 16-latek. Spędziłem dużo czasu na grupach dla młodych ludzi, czytałem o ich poczuciu bycia przegrywem, nieudanych randkach z Tindera, szukaniu porad wśród youtuberów. To właśnie do nich chciałbym dotrzeć z pozytywnym przekazem – bądźcie sobą.

Zaczęło się od tego, że kilka lat temu zafascynowałam się kulturą i tańcem flamenco. Zwłaszcza taniec uwiódł mnie absolutnie swoją żywiołowością i szczerością w pokazywaniu emocji. I w pewnym momencie poczułam, że muszę napisać teraz taką historię, która pozwoli mi być blisko muzyki i tańca. Ale też dzięki której będę mogła pisać piosenki dla bohaterów i wrócić w ten sposób do moich poetyckich doświadczeń sprzed kilkunastu lat.
Musical jako gatunek właśnie dzisiaj, po kilkunastu miesiącach z pandemią, wydaje mi się jeszcze bardziej pociągający jako furtka do ucieczki przed tzw. normalnością i uwielbianym w Polsce realizmem. I nie dziwi mnie wcale, że popularność musicalu wybuchła w Ameryce jak Supernova w latach 30. XX wieku, tuż po wielkim kryzysie. Być może jesteśmy w podobnym punkcie w historii?
Coś, co w nim najbardziej kocham, to tzw. zawieszenie niewiary – to, że poddajemy się utopijnej, równoległej do rzeczywistości narracji i musimy schować wszystkie nasze logiczne przyzwyczajenia. Oraz to, że w numerach muzycznych tworzy się osobny świat, nagle coś zaczyna się dziać w wyobraźni, i zawsze z wysokim ładunkiem emocjonalnym. Nagle wszyscy przechodnie na ulicy tańczą w rytm naszych myśli i nikt nie wymaga od scenarzysty, żeby wcześniej pokazał ich żmudne próby choreograficzne! Tak na ekranie wydarza się magia, o ile tylko jesteśmy na nią gotowi.
Sama jestem gorącą fanką musicali francuskiego reżysera, Jaquesa Demy’ego, który w swoje filmy wkładał odrobinę więcej poezji i melancholii niż inni twórcy.

W dwudziestoleciu interesują mnie przede wszystkim kobiety jako bohaterki tamtych czasów; to, jak zmieniała się ich pozycja w patriarchalnej Polsce, ile sobie w tym czasie wyszarpały wolności.
Moja filmowa opowieść rozpięta jest między dwie grupy kobiet: prostytutki oraz policjantki. Jedne i drugie miały specyficzny status w latach 30. Prostytucja była legalna, o ile kobiety się rejestrowały, chodziły na badania i zakładały tzw. czarne książeczki, burdele były oczywiście zakazane. Za to policjantki jako urzędniczki państwowe zobowiązywały się przez 10 lat nie wychodzić za mąż, w praktyce więc zgadzały się żyć w celibacie. Nie rekrutowano również mężatek. To jest dla mnie bardzo ciekawe zestawienie: kobiet, które za pieniądze obsługiwały mężczyzn, oddając im swoje ciało i kobiet, które zostały zobowiązane przez mężczyzn – przełożonych i urzędników państwowych – do abstynencji seksualnej, do wyrzeczenia się swojego kobiecego ciała. Aż chciałoby się zadać retoryczne pytanie, do kogo w latach 30. należały kobiety? Mam nadzieję, że mój film wypowie się na temat zależności kobiet od mężczyzn i tego, jak od tej zależności można się uwolnić.

Na pewno muszę dodać, że nie interesuje mnie w tym projekcie – czy w ogóle nie interesuje mnie w tym momencie – pokrywanie tego „starego świata” dwudziestolecia patyną, próba odtworzenia go dokładnie takim, jaki był. Mam już za sobą kilkuletnią pracę przy serialu dziejącym się w latach 20., zadebiutowałam nim 3 lata temu i wydaje mi się w tej chwili bardzo mało atrakcyjne niewolnicze trzymanie się realiów tylko po to, by opowiedzieć, jak było sto lat temu, nawet jeśli jest to opowieść fikcyjna. Nie zamierzam wymyślać starego kina, interesuje mnie nowe spojrzenie na lata 30., nowa perspektywa. Nie nazwałabym jej może feministyczną, ale na pewno skoncentrowaną wokół spraw kobiet.
Co nie znaczy, oczywiście, że lekceważę research– jestem od niego uzależniona i niestety, ciągle przybywa książek w mojej bibliotece i na moim czytniku. Zamierzam jednak świadomie naginać rzeczywistość lat 30. i bawić się nią, na co przyzwolenie daje mi właśnie musical jako gatunek.

Pomysł na wykorzystanie elementów mitologii słowiańskiej przyszedł do mnie w trakcie researchu, kiedy chodziłam po lesie i szukałam przygód. Przypomniało mi się moje dzieciństwo, które spędziłam z babcią na wsi i smak chleba ze śmietaną i cukrem.
Mitologia słowiańska kojarzy mi się mocno ze sferą językową mojej babci, kiedy mówiła „do licha”, „czarci by to wzięli” albo że „zmora ją dusi”. Kojarzy mi się też z opowieściami, które snuła podczas długich wędrówek leśnych. Babcia opowiadała mi historie rodzinne i przeplatała je legendami o rusałkach, biesach i innych stworach.
Mitologia słowiańska jest polska, ale jednocześnie może być atrakcyjna i fascynująca dla Europy i całego świata. Lepiej znamy trole, ogry i świat „Władcy Pierścieni” niż swoje własne strachy na lachy.

Nie tylko mitologia słowiańska ciągnie mnie w stronę fantasy, ale też przekonanie, że to bliski kontakt z naturą poszerza świadomość i pomaga w rozumieniu życia.
Kiedy pracowałam w szkole dla dzieci z autyzmem, rozmawiałam nie tylko z dziećmi, ale też z rodzicami o ich codziennych problemach.
Nie chciałam pisać o autyzmie pod kątem analizy medycznej, bardziej chodziło mi o zrozumienie duszy, o uchwycenie wrażliwości mojego przyjaciela. Szukałam metafory, jak wyobrażam sobie to, w jaki sposób on postrzega świat i jaki to ma wpływ na jego najbliższych.
Po zestawieniu tematu z gatunkiem widzę, że projekt ma potencjał nie tylko na film fabularny, ale może też rozwinąć się w stronę animacji.

Tak, mam doświadczenie jako reżyserka przy etiudach i teledyskach i chciałabym, żeby to był mój debiut pełnometrażowy. Z drugiej strony, ta historia jest mi na tyle bliska, że jeśli tekst spodoba się komuś bardziej doświadczonemu, chętnie oddam go w dobre ręce. Jestem otwarta na współpracę, gdzie będę mogła uczyć się, rozwijać i do końca asystować przy tym projekcie.
Mój mentor, Michał Oleszczyk, powiedział w trakcie konsultacji, że „Stado” to tekst ciekawy i oryginalny, jest w nim napięcie psychologiczne i że zmierza w dobrym kierunku.

Bardzo zależy mi na tym, by w lekki i zabawny sposób przybliżyć ludziom problem hipochondrii, ale co najważniejsze, nie wyśmiać samego problemu! Uważam, że nerwica hipochondryczna to poważna sprawa. Jednak fakt, że problem jest poważny, nie oznacza, że trzeba go podać w śmiertelnie poważny, przygnębiający czy depresyjny sposób. Wręcz przeciwnie. Świadomie wybrałam komedię, bo dzięki lekkiej formie, łatwiej dotrzeć do widzów z trudnym tematem. Trudne tematy, niepowodzenia, porażki są nawet wpisane w komedię, bo przecież̇ „komedia to tragedia, która przydarzyła się̨ komuś́ innemu”.

Moim serialem, chciałabym subtelnie i niepostrzeżenie uświadomić widza, czym tak naprawdę̨ jest hipochondria i obalić istniejące mity. Mam nadzieję, że dzięki temu, mniej osób będzie podchodziło do tego tematu lekceważąco lub z przymrużeniem oka, a więcej z empatią i zrozumieniem.

Chciałabym, żeby w ostatnim sezonie, terapeutka, która do tej pory była postacią drugoplanową i której główną rolą było to, byśmy mogli więcej dowiedzieć się o danym bohaterze czy bohaterce, w końcu stała się postacią pierwszoplanową.
Zobaczymy, z jakimi problemami zmaga się osoba, która na co dzień pomaga innym. Przekonamy się czy sama szuka pomocy, a jeśli tak, to u kogo oraz czy to, jaka jest w pracy, pokrywa się z tym, jaka jest w życiu prywatnym.

Dla mnie to serial o niepoddawaniu się i o odwadze. Tak odwadze, mimo tego, że mój bohater każdego dnia odczuwa strach. Bo czym jest odwaga? Do mnie przemawia to co powiedział Mark Twain – „odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu”. Mój bohater, mimo nieustającego lęku o swoje zdrowie, znajduje w sobie siłę i odwagę, by móc żyć normalnie – by chodzić do pracy, tworzyć związek, uprawiać sport itp. Oczywiście, dla większości osób, to zapewne żaden wyczyn, ale dla mojego bohatera, to często ogromna walka z samym sobą. Dlatego uważam go za kogoś bardzo odważnego.

Od lat zbieram historie rodzinne moich przodków i dopiero niedawno odkryłam opowieść o jednej z prababek, która przegrała w karty konia z rzędem, a następnie uciekła z taborem cygańskim. Dlaczego rodzina ukrywa tę historię? – Bo nie ma się czym chwalić – usłyszałam. Cyganie mają opinię złodziei, oszustów, pokazywani są jako przestępcy, ale mają też drugą stronę – to artyści, którzy żyją muzyką. To ludzie, którzy przez lata w taborach żyli blisko natury, rozumieją ją i czują. Podobno też potrafią wróżyć, rzucać klątwy… I tak właśnie baśniowo, magicznie pokazuję ich w „Korzeniach” – z pięknym, żywym tańcem i muzyką w finałowej scenie.

Próbą zrozumienia, jak tajemnice przodków wpływają na nasze życie zajmuje się wielu moich przyjaciół. Korzystają z metod nie uznawanych przez naukę, jak „totalna biologia”, czy „ustawienia hellingerowskie”. Jednak robiąc reaserch do filmu dowiedziałam się, że współczesna psychologia także coraz poważniej zajmuje się tym zagadnieniem, fachowo nazwanym traumami transgeneracyjnymi. I że dopiero teraz jest na to dobry moment, bo wielu z nas niesie wojenne traumy przodków. Wcześniej nie było gotowości, by o tym w ogóle mówić. Mogą one całkiem silnie wpływać na nasze współczesne życie, powodując np. poronienia, choroby ciała, ale i duszy. W mojej historii nie pojawia się jednak trauma, jako taka, ale tajemnica rodzinna – bo zależało mi na lekkim, komediowym charakterze opowieści.

Napisałam już drugi draft mojej historii. Sprawiło mi to wielką frajdę, bo po pierwsze mogłam przenieść się na Kaszuby, które kocham, kojarzą mi się z odpoczynkiem i dziką przyrodą. Robiłam reaserch u rodziny męża na wsi, pomagając w oborze i słuchając ploteczek. I przede wszystkim dobrze się bawiłam pisząc sceny komediowe – jak chociażby ta, w której moja bohaterka przygotowuje prezentację o ekologicznym wykorzystaniu krowich odchodów. Przygotowuje ją na tip-top, ze slajdami i wszystkim, co ceni się na zebraniach w korporacjach, ale w efekcie okazuje się, że obejrzą ją… tylko krowy.

Przeżyłem w życiu kilka remontów czy budów, w których pomagały sobie rodziny lub znajomi. Są to miejsca pełne emocji i zabawnych sytuacji. Ludzie, którzy mniej lub bardziej żyją obok siebie ale na co dzień nie współpracują ze sobą nagle muszą zrobić coś razem, dogadać się. W takich sytuacjach zawsze dochodzi do napięć i mniejszych lub większych wybuchów między ludźmi. Zawsze ktoś wie coś lepiej, ktoś inny nie chce tego słuchać. Jest wiele okazji by między członkami rodziny wychodziły wszelkie niesnaski. To po prostu świetne miejsce i mnóstwo okazji do konfliktów, wie to każdy kto brał wraz z rodziną udział w podobnym przedsięwzięciu. Przy rodzinie mniej się trymujemy i pozwalamy sobie na znacznie więcej co znakomicie napędza moją opowieść. To w końcu miejsce, w którym dochodzi do wielu napiętych ale też często zabawnych sytuacji. Ostatecznie jakby nie było mimo wielu przeszkód udaje się wspólnymi siłami stworzyć coś trwałego a to buduje więzi międzyludzkie i poczucie wspólnoty.

Od dawna interesuje mnie człowiek jako taki i to co nim kieruje. Chciałbym sportretować to co sprawia jacy jesteśmy jako ludzie, co prowadzi nas do destruktywnych zachowań w wyniku których ranimy zarówno siebie jak i ludzi wokół nas. Na 7 grzechów głównych patrzę jako na skodyfikowany przez naszą chrześcijańską kulturę zestaw podstawowych żądz czy też wad które nami kierują. Na przestrzeni dziejów w każdej epoce czy szerokości geograficznej postępujemy zawsze według tych samych schematów, powodowani tymi samymi pobudkami. Zawsze najdzie się ktoś kto się wywyższa, jest chciwy, rozpustny, zazdrosny czy zawistny, obżera się, pała gniewem czy jest leniem. To my ludzie i nasze 7 grzechów, tacy właśnie jesteśmy.

W tym rzecz. Nie ma tu jednej głównej postaci. Jest to opowieść o bohaterze zbiorowym. O rodzinie wrzuconej we wspólną przygodę i tym jak ich wady ścierają się ze sobą jak ranią się wzajemnie. Moi bohaterowie muszą znaleźć wspólny język, otworzyć się i dostrzec siebie nawzajem. To opowieść o starszym wywyższającym się bracie, który w końcu doceni młodszego lekceważonego brata. O matce do której dotrze, że krzywdzi córkę bo ważniejsze jest dla niej to co powiedzą obcy. O chłopaku zazdroszczącym innym tego co mają, który dostrzeże, że już posiada największy skarb, brzemienną ukochaną. O samotnej babci, która zajada smutki po stracie męża i musi otworzyć się przed rodziną by powiedzieć jej o bólu, który przeżywa. O mężczyźnie, prowadzącym hulaszczy i rozwiązły tryb życia, który niespodziewanie odkryje miłość. O dziewczynie, która leni się bo nie potrafi podążać drogą wytyczoną przez innych i musi odnaleźć to co naprawdę ją samą interesuje. Wszyscy zebrani razem są bohaterem tej opowieści.