Pitching StoryLab.pro 2021 komedia

„Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie”. To jeden z moich ulubionych filmów, uważam, że scenariusz do niego jest genialny. Dużo myślałem o tym filmie w kontekście tego, o czym ja bym chciał pisać. Wtedy przypomniałem sobie właśnie o moich koleżankach, gdzie jedna drugiej prowadziła konto na Tinderze. Tak jak w „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” również w moim filmie to telefon jest w centrum uwagi i to co dzieje się w telefonie jest źródłem perypetii i problemów. Kolejna referencja „Vicky, Cristina, Barcelona”. Jeśli chodzi o kierunek tej referencji to lekkość opowiadania i subtelny humor. Także postać Cristiny ma trochę wspólnego z moją bohaterką, obie narozrabiały i w zasadzie nic się nie stało. Kolejną referencją jest francuska komedia „To Each Her Own” i rozważania na temat potrzeb bohaterek. Zarówno moja bohaterka jak i bohaterka z „To Each Her Own” początkowo bardziej myślą o potrzebach innych niż swoich, ostatecznie jednak stawiają na siebie. Poza tym mój i ten film łączy odważne zakończenie.

Oczywiście jakieś obawy się pojawiały, jednak miałem dużo konsultantek. Przede wszystkim od zawsze kolegowałem się głównie z dziewczynami, tak jest do dziś ☺ Poza tym mam starszą siostrę, która też zawsze do domu przyprowadzała swoje koleżanki. W jednym serialu jestem headautorem, gdzie 90% zespołu stanowią kobiety, widzę jak opisuję pewne emocje, stany, zachowania, mam z czego czerpać inspiracje. Korzystałem też z rad mojej konsultantki scenariuszowej Agnieszki.

Tak i bardzo czekają na film. Na początku zastanawiałem się czy głównymi bohaterami nie powinni być mężczyźni, tak żeby nie przenosić za dużo rzeczywistości to scenariusza, jednak te koleżanki zaprotestowały i namawiały mnie, żebym pisał o nich. Kiedy później opowiadałem trochę o tym, co się znalazło w scenariuszu, jedna z uśmiechem zapytała mnie, czy przypadkiem nie zamontowałem u niej w domu jakiejś kamerki. Był to dla mnie największy komplement.

Moja bohaterka jest chodzącym konfliktem i z kimkolwiek wchodzi w interakcję, zwykle jest to relacja oparta na wzajemnych tarciach. W szczególności widoczne to jest w pierwszej części filmu, gdy Laura ma bardzo mocną pozycję i uważa się za lepszą od innych, co najmniej o wysokość drabiny strażackiej, wraz z rozwojem historii, dziennikarka będzie musiała zmierzyć się z wadami swojego charakteru i nauczyć się, chociaż odrobiny, pokory i szacunku do drugiej strony.

Miałem okazję być członkiem telewizji studenckiej, działającej pod szyldem Politechniki Wrocławskiej. Opiekowali się nami profesjonaliści z branży filmowo-telewizyjnej i zawsze wydawało mi się ciekawe, że taki zasłużony, w swojej dziedzinie, realizator czy dziennikarka, doszli do momentu w życiu, gdzie zamiast tworzyć poważne materiały, czuwają nad rozwojem amatorów.
Pamiętam, że zebrania redakcyjne zawsze były festiwalem pochwał dla materiałów z bieżącego tygodnia (nawet takich przedszkolnych typu: sonda o wiośnie), moja bohaterka jest nieco bardziej krytyczna.

ak w każdej lekkiej bajce takiego typu, moja główna bohaterka dochodzi do wniosków, że potrzebuje czegoś innego niż to o co walczyła. Pod koniec scenariusza, Laura wraca na szczyt hierarchii telewizyjnej, ale nie umie udawać, że dobrze jej w świecie, który wcześniej ją odrzucił, a teraz wita z otwartymi ramionami. Dociera do niej, że potrzebuje prawdziwych relacji i emocji, a tego sztucznie przesłodzony świat mediów nie oferuje.

Bo jeszcze możemy. Być może za niedługo nie będziemy mogli w naszym kraju zrobić filmu,
który kwestionuje tradycyjne normy. Całkiem niedawno, bo w 2020 roku, pojawiły się w Warszawie billboardy z cytatem z Biblii, które miały przypominać ludziom, co jest zboczeniem i wynaturzeniem, a co normalnością. Jeden z tych cytatów brzmiał: „kobieta nie będzie nosić ubioru mężczyzny ani mężczyzna ubioru kobiety, bo każdy, kto tak czyni, obrzydły jest dla pana, Boga swego”. Tym właśnie cytatem zaczynamy nasz film.

Dodatkowo temat mężczyzn chodzących w spódnicach staje się coraz głośniejszy. Kilka dni temu w dzień dobry TVN wystąpił Mark Bryan, heteroseksualny, cis-płciowy amerykański inżynier robotyki i gwiazda Instagrama, który od wielu lat chodzi w spódnicy i szpilkach. Jednym z najważniejszych trendów modowych tego roku, według raportu Lyst, jest męska spódnica. Swoją sesję w Vogue’u miał też gwiazdor muzyki pop Harry Styles. Pozował tam w sukience i spódnicy, trafiając na okładkę. Projektant Mark Jacobs w swoich stylizacjach zaskakuje natomiast eleganckimi połączeniem spódnic z koszulami męskimi. A takich osób jest coraz więcej i to zarówno na Świecie, jak i w Polsce.

Obecnie coraz więcej osób zauważa absurdy związane z normami dotyczącymi ubioru. Całkiem niedawno odbyła się akcja, w związku z którą mężczyźni zaczęli przychodzić do pracy w spódnicach. W ten sposób wyrażali swój sprzeciw wobec zakazu przychodzenia do biura w krótkich spodenkach w upały. Bo, jakby się nad tym zastanowić, dlaczego kobiecie wypada latem odsłonić nogi a facetowi nie?

Jesteśmy komikami w warszawskim Klubie Komediowym. Improwizacją komediową zajmujemy się od pięciu lat, a jej tajniki zgłębialiśmy zarówno w Polsce, jak i w USA. Próbujemy swoich sił w Stand-up’ie, piszemy skecze, a także prowadzimy podcast pod tytułem „1001 powodów do rozwodu”. Od ponad roku piszemy też komediowe scenariusze.
W naszym scenariuszu mamy dwie sceny, które dzieją się właśnie w Klubie Komediowym, w tym jedną najważniejszą, bo finałową, gdzie nasza bohaterka Izabela, dając improwizatorom inspiracje, tak naprawdę wyznaje miłość Gerardowi.

Teraz wydaje nam się normalne, że mężczyźni chodzą w spodniach, ale to nie spodnie były podstawowym elementem męskiej garderoby, lecz rodzaj noszonej przez wieki przepasko- spódnicy. Takie spódnice nosili starożytni Egipcjanie. Sumerowie do konstrukcji spódnic używali traw a Grecy i Rzymianie nosili togi i tuniki, które są przecież formą sukienek. W starożytnym Rzymie, za czasów Oktawiana Augusta noszenie spodni przez mężczyzn było wręcz niezgodne z prawem, a ludy z azjatyckich stepów, które ubierały spodnie do konnej jazdy, nazywano barbarzyńcami. Dopiero europejscy rycerze w średniowieczu skwapliwie korzystali z tej innowacji, aby wygodniej było im jeździć na koniu. Obecnie w wielu krajach i kulturach mężczyźni nadal noszą różne formy spódnic i sukienek. Przykładami są tu: Gho w Bhutanie, Kilt w Szkocji, Longji w Birmie, a także wiele innych.
Teraz też wydaje nam się normalne, że kobiety noszą spodnie, ale jeszcze nie tak dawno było to dla nich niebezpieczne. Niecałe sto lat temu, bo 1938 roku, 28-letnia amerykanka Helen Hulick, która zeznawała jako świadek w procesie dwóch włamywaczy, trafiła do więzienia za to, że przyszła na rozprawę w spodniach i odmówiła ich zmiany na spódnicę. Niewiarygodne jest też, że dopiero w 2013 francuska minister praw kobiet zniosła zakaz noszenia spodni przez kobiety, który obowiązywał w Paryżu od czasów rewolucji francuskiej. Na długiej liście argumentów mających przemawiać za spaleniem Joanny D’Arc na stosie znalazł się między innymi zarzut noszenia spodni.
Dlatego męskie spódnice są dla nas tym, czym kiedyś były kobiece spodnie. Oczywiście mężczyznom za ich noszenie, nie grozi więzienie czy spalenie na stosie, ale jest to dla nas pewien symbol zmian kulturowych.